Men zegt dat je weinig echte vrienden hebt in het leven. Dat je ze op 1 hand kan tellen.

 

Dan kan ik mezelf een gelukkig mens noemen. Misschien is het wel omdat ik zielenbanden voel met mijn zielenmaatjes.

 

Mijn familie, mijn ouders en zoon. Een heel sterke en liefdevolle band. Die me de sterkte geeft om te vechten.

 

Anique, vanaf het moment dat onze paden elkaar gekruist hebben was de band er. We hebben heel veel karma opgelost in dit leven. Maar hangen wel voor de rest van ons leven vast aan elkaar. Onze zonen zijn halfbroers. Dus ik kan haar zelfs geen vriendin noemen. Ze is mijn zielenfamilie.

We gaan binnen 2 weekjes samen naar Belgie om de familie van vaders kant goed te leren kennen.

Het kriebelt gewoon in mijn buik, als ik denk hoe grappig het eigenlijk is. 2 moeders, elk met hun eigen zoon op het vliegtuig. Leg dat maar aan een normale mens uit.

 

Arantxa, dezelfde inborst en manier van in het leven staan. Geen woorden nodig om elkaar te begrijpen.

 

Sophia, die zich aan gene zijde bevindt. Maar die toch zo lief was om afscheid te komen nemen toen ze heenging. En die haar aanwezigheid dikwijls eens laat merken door in mijn haren de kriebelen.

 

Emiko, mijn aanvullend medium. Ik leerde ze kennen via een msn groep en voelde direct de verbinding met haar. Wat ik aan paranormale gaven tekort heb. (wat zo ongeveer alles is). Vult zij aan voor mij. Heb haar ooit eens gekscherend gezegd, jij hebt alles meegenomen naar hier beneden en ik niks. Het is ook frappant dat elke keer ik haar zie of contact heb met haar, er iets geactiveerd wordt.

 

Rik, die ik al van mijn zestiende ken. En hou ouder ik wordt hoe dieper de liefde en vriendschap wordt die ik voel. Geen seksuele liefde, maar een diepe genegenheid.

 

Sannie, mijn internetvriendinnetje. Waar ik soms weken na elkaar mee zit te kletsen en dan weer weken niet. Maar toch via verschillende media op de hoogte blijf van haar leven.

 

Conchi, waar ik eindelijk na jaren ook een heel zwaar karma mee opgelost heb dit jaar.

 

Er zijn natuurlijk nog personen die belangrijk zijn in mijn leven. Maar ik ben gelukkig dat die bepaalde personen die ik hier vernoemd heb samen met mij hier geincarneerd zijn op aarde, en dat ik het geluk heb hen ontmoet en herkend te hebben.

 

Dus als ik zo een beetje bekijk denk ik wel klaar te zijn voor 2012.

 

Liefs Sandra

 

 

 

 

Tijd om de balans op te maken van 2011.

 

Een jaar van opruiming vooral, maar ook van nieuwe inzichten en klaarheid in mijn leven.

 

Voor mezelf heb ik heel sterk het gevoel dat 2012 een jaar zal worden waar ik de vruchten zal plukken van wat er de eerdere jaren op mijn pad gekomen is.

 

Soms denk ik het is genoeg geweest. Maar dan zijn er van die momenten dat ik denk. Moest ik nu moeten kiezen om een makkelijk leven te leiden, wat zou ik dan doen.

Ik zou gewoon hetzelfde pad kiezen. Proberen zoveel mogelijk te groeien in bewustzijn. Met alle ongemakken vandien. Maar met het vertrouwen dat er voor me gezorgd wordt, en dat er niks op mijn pad komt dat ik niet aankan.

 

Maar ben wel blij dit jaar te kunnen afsluiten. En echt afsluiten. De kanker is overwonnen en komt hopelijk nooit meer terug.

 

Dus hier een mooie streep trekken onder 2011 en 2012 met open armen verwelkomen.

2012 een belangrijk jaar voor de mensheid.

Ben eens benieuwd wat ik hier ga schrijven volgend jaar op het einde van het jaar.

 

Liefs Sandra

Vorige week kreeg ik een mailtje van Emiko. Gewoon zomaar. De laatste tijd hadden we weinig contact, het voelde gewoon normaal aan. Elk had zo zijn dingetjes waar we mee bezig zijn.

 

Zelf had ik echter wel al een paar keren gedacht haar te schrijven, ivm met een boek dat ik momenteel aan het lezen ben. De terugkeer van Atlantis. Dit boek is helemaal niet zweverig en beeldt Atlantis ook niet af als een Utopie. Maar eerder als een beschaving die technologisch heel ver gevorderd was. En die technologie heeft hen ook de das omgedaan. Net zoals we nu ook weer bezig zijn op dit moment hier op aarde. Veel van de dingen die geschreven zijn heeft Emiko me zelf ook verteld. Ik weet dat zij geen boeken leest, dus vond dit wel nogal frappant.

 

Waren we wat over en weer aan het mailen. En ik ga hier nu even een stukje kopieren van wat ze me mailde.

 

Wat ik onmiddellijk hier zie is dat het jou goed zou doen om bewust energetisch met jezelf te werken. En dat hoeft niet ingewikkeld te zijn, het komt erop neer dat bewust werken met je eigen chakra-energie jou nog meer goed kan doen, ik heb zelfs de indruk momenteel dat je onmiddellijk zal worden geholpen en bijgestaan door meerdere gidsen, en dat je zelfs een hogere staat van bewustzijn kan bereiken op korte periode, je bent er klaar voor, dat is wat ik sterk aanvoel. Laat het even bezinken mss :) en volg je gevoel. Wat ik je sterk aanraadt hierbij ook, is om je te puur te richten op jouw gidsen en bewust proberen te vertalen in aardse woorden wat er in je 'buikgevoel' gebeurt, kijk eens wat er daar leeft vanbinnen.

 

Anyway, het is net alsof dit mailtje een soort van startknopje was. Net alsof zij ergens aanvoelde dat het tijd aan het worden is om verder te gaan.

Logisch ook, want de chemo is klaar, mijn lichaam is weer op zijn positieven aan het komen, en ik ben ook niet meer zo gefocust op mijn fysieke lichaam. Er is weer plaats voor het mentale lichaam.

 

Gisteren ontving ik een mail van een vroegere collega, waar ik al een lange tijd geen contact mee had. Het is hier ook de enige die ik ken die zo een beetje dezelfde spirituele interesses heeft. De mail die ze doorstuurde had eigenlijk te maken met stralingen in mamografie. En ik had opeens de behoefte haar te schrijven en te vertellen over de borstkanker. Direct daarna kreeg ik weer een antwoord van haar en ze stuurde me wat links door.

Een ervan is een conferentie op youtube van Suzanne Powell, over Karma. Heb hier nu net anderhalf uur zitten kijken. Eigenlijk niks nieuws, maar wel interessant, en het frist ook een beetje op. Helpt me verder in mijn eigen overtuigingen en zien dat ik niet alleen ben die zo denkt.

Een van de dingen in die conferentie wat me weer eens bijgebleven is zijn de cyclussen in onze levens. 12 jarige cyclussen. Ik kreeg gewoon opeens kippenvel. Want volgend jaar in 2012 word ik 48. En dat vind ik nu wel heel frappant. Van 2009 tot nu doe ik niks anders dan Karma aflossen en opruimen. En dan zie ik opeens ook dat volgend jaar de 12 jarige cyclus op zijn einde loopt.

Want na ziekte en heel erg veel met mezelf op lichamelijk gebied bezig te zijn geweest, is dit wel een frisse en welkome afwisseling. Maar het moest gewoon zo zijn. De spiritualiteit stond blijkbaar even op een laag pitje, maar daar is nu dus blijkbaar verandering in gekomen.

Ik voel me nu wel niet anders dan vorige week, maar toch zit er iets anders, kweet alleen nog niet wat het is. Maar vertrouw er wel op dat er nog meer hints zullen doorkomen.
 

Vorige maandag de laatste chemo gehad. Heb er eentje minder gekregen dan voorzien.

6 weken geleden moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis omdat mijn weerstand te laag was. Daar hebben ze me volgespoten met serum en antibiotica. Heb wel een hekel aan ziekenhuizen, maar het was wel het beste dat er kon gebeuren.

Normaal gezien moest ik dan nog 3 sessies krijgen. In overleg met de oncoloog zijn het er dus maar 2 geworden. Hij zei dat wat 7 sessies niet doodkrijgen 8 er ook niet zullen doen.

 

En gelukkig maar. Want vandaag, 8 dagen na de laatste chemo heb ik weeral eens koorts.

Ik vraag me af wat voor soort vergif er eigenlijk in je lichaam gespoten wordt. Want dit is echt niet meer normaal. Je verbrandt gewoon van binnenuit. Mijn handen en voeten vervellen.

Maar wat me eigenlijk het meest zal bijblijven is de vreselijke smaak in mijn mond. Een tong die eerst het gevoel geeft van 2 keer zo dik te zijn. En later supergevoelig wordt. Alles maar dan ook alles smaakt hetzelfde. Gekookt water.

 

Hopelijk is dit een ervaring die ik nooit meer zal moeten herhalen.

 

Liefs Sandra

 

 

Je krijgt wat je vraagt, zeggen ze.  

 

Vorige week had ik het blogje roekeloos geschreven. Dit is het vervolg erop.  

 

Herinner me dat ik in bed lag, en dacht. Ok als jullie me stil willen krijgen, dan moet je maar mijn poten breken. Ewel ik heb het geweten.

 

Zaterdagochtend stond ik op, en voelde pijn in de voet die ik de week eerder had verstuikt. Nu begon mijn kleine teen heel erg pijn te doen. Hoe later hoe erger. Was er niet gerust in. Dus naar de spoed. Daar hebben ze fotos genomen. Gelukkig niks gebroken, maar zwaar verstuikt. Een week zoveel mogelijk de voet omhoog leggen en ontzwellers nemen.

Maandag om zeven uur 's ochtends had ik 39 graden koorts en begon te flippen. Later zit ik te googelen en kom terecht bij posttraumatische distrofie. Toen begon ik helemaal te flippen.

Dramaqueen zoals ik ben, zag ik mezelf al als invalide.

 

Wat had ik nog gevraagd aan mijn gidsen. De juiste personen op het juiste moment.

Een van mijn buren is huisarts. Die heb ik opgebeld. En ze stelde me ook meteen gerust. Later op de dag is ze ook even langsgeweest, en zei dat de koorts waarschijnlijk kwam doordat er misschien iets aan het ontsteken was. Plus de chemo die natuurlijk ook door mijn lichaam aan het razen is, doet er allemaal geen goed aan. Ze heeft ook nog eens mijn dossier doorgenomen en de fotos van de voet goed bekenen en haar conclusie was ook dat er niks gebroken is.

 

Gisteren opgestaan en de koorts was al gezakt tot 36.99º, vandaag 36.54º, dus we gaan vooruit. Kan ondertussen ook alweer staan op mijn voet.

En wat denk ik gisteren, misschien kan ik morgen wel gaan werken. Mooi niet, ik ga nu echt eens braaf zijn en   thuisblijven deze week.

 

Ziezo dat was het.

Dagboek van een stuk ongeduld.

 

 

 

Dit durf ik dus zelfs niet op facebook te schrijven uit eerlijke schaamte.

Maar dit is mijn puntje, mijn online dagboekje. En hier ben ik gewoon mezelf, met al mijn goede en minder goede kantjes. Vandaag dus de minder goede.

 

Was het nog niet genoeg dat ik vorige vrijdag mijn voet omsloeg, en daar nu nog altijd pijn in heb. En ik kon er niks aan doen.

 

Nee hoor, vandaag rijd ik naar huis met mijn brommer. Heb dus al een zere poot, maar het verkeer werkte op mijn systeem, dus ging ik lekker net naast een wagen de hoek omdraaien. Die wagen draaide kort, dus ik moest remmen om er niet tegen te rijden. Het had geregend en was net op het zebrapad. Dus slippen en vallen. Op de andere enkel natuurlijk. Getver, ik kon wel huilen van onmacht en boosheid op mezelf. Hoe kun je nu zo roekeloos zijn.

 

Toen ik thuiskwam kreeg mijn moeder het op haar zenuwen. Zo van weeral iets. Eerliijk als ik ben heb ik haar maar verteld hoe het gebeurd is. Kreeg ik natuurlijk ook nog eens haar mening er bovenop. Ze heeft gelijk. Maar koppig als ik ben moet ik natuurlijk nog eens mijn eigen zegje doen ook. En zei boos tegen haar, dat zij natuurlijk de voorbeeldige chauffeur is en dat allemaal niet tegenkomt. Dat zij nooit van haar leven een verkeersovertreding begaan heeft. Ja die natuurlijk ook in haar gat gebeten. Dat ik niet zo moet van mijn toren blazen.  

 

Nu ken ik mezelf, dan ga ik gewoon volharden in mijn koppigheid. En ga zeker niet toegeven, tot morgen natuurlijk, dan ben ik weer normaal en niet koppig meer en geef dan ook alle reden recht. Maar nu, no way.

 

Zo lucht gewoon al op om het even af te schrijven hier.  

 

Soms vraag ik me af of dat allemaal tekens zijn. Maar welke tekens dan. Dat ik teveel hooi op mijn vork aan het nemen ben. Dat ik gewoon ga doorwerken met de chemo en mijn lichaam geen rust wil geven. Maar ik voel me ok om te gaan werken, en ten tweede kan ik me het gewoon niet permiteren om niet te gaan werken, mijn loon is meer dan nodig.

 

De sfeer op kantoor is de laatste tijd onder nul. Hypocriet gedoe is schering en inslag. Collegialiteit, ver te zoeken. Ik vind mijn werk op zich leuk, maar alles wat er rond hangt. Daar zal ik dus maar over zwijgen.

 

En ik stop met schrijven, want er komt toch geen deftig woord uit hier.

 

Voila, niks geen liefs, want ik voel me niet lief nu.

 

dada Sandra

Dit logje is niet van mezelf, ik vond het op de site van orakels, maar het spreekt me wel enorm aan.

 

Het is geschreven op 10 maart, 1 dag voor de aardbeving van Japan. Zet je wel even aan het denken.

 

Liefs Sandra

 

De grootste revolutie in de menselijke geschiedenis begint op 11 maart 2011 wanneer de planeet Uranus naar het sterrenbeeld Ram gaat.

Dit moment in de menselijke geschiedenis zal bekend worden als de Revolutie van Bewustzijn.

In tegenstelling tot voorgaande revoluties vindt deze midden in de harten van de mannen, vrouwen en kinderen plaats die de Aarde bewonen. Wat zich ontvouwt is niet alleen de meest geweldige periode van ons leven, maar van alle levens en het begint al spoedig.

De revolutie begint metafysisch, waarbij energie vrijkomt uit een ontwaakte kwantumpoort in het hart van de Melkweg. Deze poort brengt een krachtige, hoger dimensionale energie met zich mee die nog niet eerder op Aarde is gevoeld. Deze nieuwe energie zal de hele Aarde onderdompelen, waarbij het bewustzijn van de spiritueel ontwaakten direct wordt beïnvloed. Een kwantumsprong die nog niet eerder is ervaren op Aarde.

Cruciale stap

Terwijl we 2012 steeds dichter naderen dient deze spectaculaire kosmische gebeurtenis als een cruciale stap in de Ascentie van de mensheid en de acceptaties van realiteiten in de hogere dimensies. De galactische poort die zich spoedig opent is vergelijkbaar met het concept ‘wormgat’ die dient als een kanaal naar een energie met een hoger octaaf, afkomstig uit de 8e dimensie.

De 8e dimensie is de dimensie van eenheid, van goddelijk bewustzijn. Deze energie is de essentie achter de gebeurtenissen die binnenkort gaan plaatsvinden. Het eenheidsbewustzijn leeft spoedig in ons allen op.

Dit nieuwe niveau van bewustzijn, afkomstig van de Bron, is universeel van aard. Het legt de fundering voor de acceptatie van buitenaards leven, wat ons brengt bij een belangrijk aspect van de transitie van Uranus: algemene acceptatie van buitenaards leven. De mensheid wordt zich spoedig bewust van het feit dat buitenaards leven niet alleen bestaat, maar de gebeurtenissen op Aarde al enige tijd beïnvloedt.

Einde status quo

Algemene acceptatie van buitenaards leven zal paradigma’s van het verleden doen oplossen om een nieuwe manier van denken en voelen in ons allen te creëren. We accepteren niet langer de kunstmatige status quo die al zo lang wordt gehanteerd. Exotische nieuwe technologieën worden gepubliceerd alsof een science fiction film plots realiteit is geworden.

Vrije energie speelt hierbij een belangrijke rol, evenals revolutionaire ontwikkelingen op het gebied van gezondheidszorg, landbouw, communicatie, computertechniek, magnetisme en terraforming. Deze technologieën transformeren voor altijd de manier waarop we leven en waarop we met elkaar omgaan.

De komende technologische ontwikkelingen en innovaties brengen een enorme wereldwijde beweging voort die zich bezighoudt met het bestrijden van armoede, het helen van het ecosysteem en het verbeteren van de levensstandaard in landen. Honderden miljoenen gelijkgestemde zielen beginnen zich te verbinden, samen te werken en zetten succesvolle projecten op die in het verleden nooit kans van slagen hadden.

Stel je slapende neuronen voor in een brein die plots tot leven komen en zich miljarden keren verbinden tot alles verlicht is, dat is waar we naartoe gaan als een beschaving.

Onrust

De astrologische beweging van de planeet Uranus betekent ook dat de Aarde zal worden geconfronteerd met de grootste hoeveelheid politieke en economische onrust die ze ooit gekend heeft. Terwijl een revolutionaire geest de globe verlicht ervaren we wijdverspreide instabiliteit die zich op verschillende manieren manifesteert. De ontwaakte gemeenschap komt op dusdanige manier in opstand dat ‘het systeem’ wordt verlamd.

Eerstewereldlanden krijgen te maken met vredige protesten en demonstraties terwijl geweld aan de orde van de dag is in derdewereldlanden. Over de hele wereld worden de corrupte agenda’s van regimes een halt toegeroepen door de wil van het volk.

In het eerste jaar van deze transitie, terwijl de mensen beginnen te ontwaken, wordt duidelijk dat de buitenaardse elementen die diep zijn geworteld in de menselijke samenleving geen positieve rol hebben gespeeld in onze evolutie als een beschaving. De machtsstructuur van de Aarde opereert momenteel namelijk ‘vanuit de schaduwen’, maar hun tijd zit erop en dit loopt perfect synchroon met de Kosmische Orde.

Interventie gebeurt op een strategische manier waardoor ze uiteindelijk worden verslagen. De strijd zal het meest intens zijn gedurende de zomermaanden van 2012. Tegen de winter van 2012 wordt het duidelijk dat de mensheid eindelijk vrij is, na duizenden jaren van manipulatie. Na 21 december 2012 begint het Gouden Tijdperk van de mens.

Persoonlijke revoluties

Het fascinerende van astrologie is dat gebeurtenissen op een globaal of macrokosmisch niveau tegelijkertijd gebeuren op een persoonlijk, microkosmisch niveau, waarbij beide exact synchroon lopen. De transitie van Uranus vormt hierin geen uitzondering en spoedig gaan we door onze eigen persoonlijke revoluties, op onze eigen unieke manier, alles in overeenstemming met het goddelijke plan voor eenieder van ons.

Dit is waar de Heilige Wetenschap van Astrologie zo helder kan verlichten, het kan de bron en de expressie van de komende revoluties in ons leven met grootse precisie identificeren.

Op het gebied van cultuur beginnen mensen de wijsheid van de Occulte Wetenschappen te omarmen, die hun oorsprong hebben in de hoger dimensionale aard van bestaan. Mensen realiseren zich dat er een verborgen perfecte orde is met betrekking tot creatie. In tijden van grote verandering willen steeds meer mensen exact begrijpen wat hun rol is in dezelfde perfecte symfonie.

De beste manier om persoonlijke veiligheid en overvloed te creëren in deze tijd is het identificeren, accepteren en uitstralen van de persoonlijke revolutionaire energie.

Deze persoonlijke revolutie, die zich voor velen manifesteert als de ontwikkeling van buitengewone spirituele en metafysische geschenken, is het antwoord op al onze toekomstige problemen. Het is aan eenieder van ons om de schokkende veranderingen volledig te accepteren om de uitkomst van de komende globale revolutie te bepalen.

Zij die overgeven aan angst of zich verweren tegen de veranderingen dragen daarvoor zelf de verantwoordelijkheid. Zij die de veranderingen omarmen schieten omhoog. Het belang van de planeet Uranus in het sterrenbeeld Ram, de oorspronkelijke vorm van de strijder, is enorm.

In de astrologie is de afstemming op energieën van archetypen een extreem belangrijk concept om te begrijpen en integreren. Met Uranus in Ram kunnen we schitterende zaken manifesteren in ons leven door vertrouwen, stoutmoedigheid, onafhankelijkheid en moed te ontwikkelen in dat deel van ons leven waar de energie van Ram zich bevindt. Dit is een tijd waarin de strijder in ons allen wordt geboren, maar het is aan ons om te beslissen wat we doen met deze nieuwe energie.

Terwijl deze krachtige energie van Uranus door ons collectieve bewustzijn blaast worden de waarden van de mensen snel veranderd. Er komt verlangen naar spirituele en metafysische bezigheden. Materialisme wordt vervangen door spiritualisme. De zogenaamde beroemdheden van vandaag de dag zullen verdwijnen en ruim baan maken voor een nieuw soort beroemdheden die hun kracht uit spirituele ontwikkeling en menselijke passie halen. Het zullen de helden en heldinnen zijn van het Nieuwe Tijdperk dat voor onze ogen geboren wordt.

Astroloog Salvador Russo

Uranus keert elke 83 jaar terug op dezelfde plaats, waardoor vaak gebeurtenissen worden versneld en inzichten worden verkregen in belangrijke gebeurtenissen uit het verleden.

Uranus wordt beschouwd als een symbool van verandering, vervreemding, technologie en meer. Veel boeken en websites beschouwen Uranus als het symbool van verrassing, schok en revolutie.

Vertaling: Robin - www.niburu.nl

Zou hier veel meer moeten schrijven. Maar het komt er gewoon nooit van.  

Als ik zo 's avonds in mijn bed lig, dan komt er vanalles in mijn hoofd waarvan ik denk, dit zou ik op mijn puntje willen schrijven.

 

Anyway.

 

Eerst en vooral vind ik het heerlijk dat Sandra op mijn pad gekomen is. Het voelt ook gewoon zo compleet goed. Het maakt me niet uit of ze online is, of ze antwoordt of niet op messenger. Gewoon, als er iets is wat ik kwijtwil dan schrijf ik het gewoon. Ze zal op de een of andere moment wel antwoorden. Er zijn maar 2 mensen op deze wereld met wie ik deze band heb. Mijn vriendin Arantxa hier en die gekke kat. Het voelt als een zielenkliek. Je hebt geen woorden nodig, je weet dat die persoon je gewoon begrijpt, en moet ook je woorden niet wikken of wegen. Denkende dat het misschien verkeerd begrepen zou worden.  

Eigenlijk heb ik deze band al mijn gehele leven gezocht. En het geluk er 2 gevonden te hebben.

 

 

Vorige week kreeg ik ook nog antwoord van Damien op een lange mail die ik schreef en waar ik vertelde over mijn leven.  

Eigenlijk moest ik lachen om zijn antwoord. Wat een leven schreef hij. Maar ik vind het eigenlijk allemaal niet zo erg. Alhoewel als je alles op een rijtje zet is het eigenlijk heel wat.

- In elkaar geslagen door ex.

- Kind verloren op 6 en halve maand zwangerschap.

- Relaties die stuklopen. (wat normaal is, hihi)

- Financieel aan de grond.

- en last but not least. Borstkanker met chemo en alle ongemakken erbij.

 

En toch, als je het vertelt lijkt het heel wat. Maar als je erdoor gaat, tja dan zwem je er gewoon door en probeer je niet te verdrinken.

 

Ben ook blij dat ik alles doorstaan heb op eigen kracht. Ben nooit afhankelijk geweest van medicijnen om me op te peppen.

Als ik zin had om te huilen dan deed ik het gewoon. Heb altijd mijn gevoelens laten bovenkomen en ze doorleefd.

 

Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat door dit alles ik gewoon veel sterker in het leven sta. Heb een ongeloofelijk vertrouwen gekweekt in mijn gidsen en mijn spirituele leveninstelling helpt me hierin enorm vooruit.

Alles in het leven heeft een reden, zelfs al begrijpen we die op bepaalde momenten gewoon niet.

 

Wat er ook veel door mijn hoofd gaat de laatste tijd. Is de opruiming die overal te zien is nu. Zowel op persoonlijk als op globaal vlak. Hoeveel mensen die ik ken, gaan gewoon door rotperiodes. Op wereldvlak ziet het er al niet veel beter uit.  

Waar gaat dat allemaal heen. Wat kunnen we verwachten.

 

Diep in mij leeft een klein meisje, met grote idealen. Een meisje dat droomt dat op een bepaald moment de wolken gaan openscheuren en een enorm licht gaat schijnen op ons allen.  

 

Sjo dat was het zo een beetje.

 

Liefs Sandra

Damien was mijn platonische liefde toen ik 17 was. 2 jaar ben ik verliefd geweest op hem. Ik zat op de meisjesschool en hij op de jongensschool recht tegenover ons. Iedere keer als ik hem zag toen ik met de fiets naar huis ging zette ik een stipje in mijn agenda.

We werden vrienden en gingen samen met een hele bende iedere zaterdagavond uit. Een supertoffe tijd. Ik heb een grote mond, maar als het op verliefdheid aankomt, dan doe ik mijn mond dus helemaal niet open. Dus nooit zei ik hem wat ik voelde.

Hij ging het jaar later in het leger en ik op kot. Toen hij in het leger was kreeg ik iedere week een brief van hem. Was in de zevende hemel. Mijn toen beste vriendin Isabel en ikzelf zaten uren te gissen wat hij misschien wel zou voelen voor mij.  

En zo verstreek de tijd. De liefde bleef platonisch en ik vertrok naar Spanje, en verloor hem uit het oog.

30 jaar later doe ik mijn mail open. En wat zie ik. "je hebt een vriendschapsverzoek van Damien op facebook". Ik dacht dat ik van mijn stoel viel van verbazing. Tuurlijk heb ik hem aanvaard als vriend. Mijn hart maakte zelfs een sprongetje na al die jaren.

Hij was pas een paar dagen op facebook, had nog maar 9 vrienden en had mij gezocht. Zou hij dan misschien vroeger ook verliefd geweest zijn.

Ik vind het gewoon hilarisch dat na al die jaren ik weer terug in de tijd geworpen word en me voel alsof ik weer 17 ben.

Het gehele weekend zweeft de naam Damien door mijn hoofd. Lol.

 

Wat ik ook zo eigenaardig vind is, dat ik in Spanje woon en steeds meer en meer mensen terugvind of nieuw leer kennen. Maar niemand is van hier, ze wonen allemaal in Belgie of Nederland. Wil het Universum hier wat mee zeggen.

Wat mezelf betreft vertrek ik liever vandaag dan morgen terug naar Belgie. Maar praktisch is dat heel moeilijk.

 

Liefs Sandra

Veranderende tijden Moeder Aarde heeft de laatste tijd zoveel moeten doorstaan, zij protesteert. Kijk maar naar alle rampen die om ons heen gebeuren, het lijkt niet meer op te houden. Je hoeft de kranten er maar op te slaan of t.v. te kijken en we worden geconfronteerd met geweld, met misdaad en noem maar op. Het lijkt of we met zijn alle ten onder gaan. Dat lijkt zo dat is niet zo, wij gaan veranderen ja wij mensen en sommigen onder ons zijn daar al flink mee bezig. Kom je niet van alles tegen aan ongemakken, aan ziekte en andere narigheid? Precies, dat is omdat ons DNA omgezet wordt, we leven naar het jaar 2012. En de veranderingen vinden al behoorlijk plaats. Als je deze kaart getrokken hebt, zit jij waarschijnlijk ook al in deze transformatie. En zie wat het Universum ons toebedeelt, zie de lichtwezens die ons begeleiden op ons pad. En dan op de voorgrond wat een schoonheid, zo kan ons leven er uit gaan zien, als we mee gaan met de nieuwe stromingen. Als we er ons tegen verzetten, zal het veel langer duren. Je hebt hier ook een eigen keuze in, of je mee wilt groeien of niet. Maar als we nu echt gelukkiger kunnen worden, door al het oude los te laten en ons open te stellen voor dat wat naar ons toekomt, moet je het toch doen. Leef in liefde zonder oordeel, sta open voor de krachten van het Universum, en laat ons samen verder gaan.

Je bent een deel van het geheel. Namasté Bertie Shama-E   Dit kaartje heb ik getrokken op het puntje van Sannie, wel heel toepasselijk.